Eindelijk ben ik in rustig vaarwater terecht gekomen. Eindelijk begint er een rust over me te komen. Meer dan 100 dagen niet gerookt, wie had dat gedacht. Ik , die een angst had om te stoppen,ik die verweven was met die peuk.Voor alles stak ik er wel een op. Met een bak koffie, glaasje wijn, rustpunt, diepepunt, gezelligheid, onzekerheid het maakt niet uit wat. Voor elk moment was er wel een rookmoment.
We weten allemaal dat het tusen onze oren zit, de lichamelijke afkickverschijnselen van het stoppen duurt een aantal dagen tot misschien 1 week. Maar die geestelijke verslaving, of wat we DENKEN dat we missen, wat kan die lang duren. En wat er vertelt wordt in boeken klopt. Nu achteraf is het voor mij wel makkelijk te verklaren dat hoe JIJ er tegenover staat je kans om te slagen of te dippen een wereld van verschil is.
Blijf je er in hangen dat je het gevoel hebt dat je wat ontnomen wordt of dat je wat mist, dan is de kans ook groot dat je alle dippen gaat meemaken, de 10, 20, 30,60 dagen dip. Ik heb ze allemaal gehad.
Maar heb je eindelijk het besef dat je je verslaving achter je hebt gelaten en dat je zoveel beter af bent zonder en dat je figuurlijk staat te juichen dat het je gelukt is om van die verslavind af te komen, dan vlieg je er doorheen.
Voor wie niet dat juich gevoel kan opbrengen, blijf vasthouden aan je motivaties en wilskracht en blijf volhouden, echt hou vol en je zult op een gegeven moment zo dankbaar zijn dat je bent gestopt. Echt dat moment komt. Geloof mij.